افرا

afra-sharghi — Thu, 14 Aug 2008 04:12:24 GMT

جنگ کف با فرچه

کابینت با رنگ

میز با دستمال

دیگ با آتش

بفرمایید ناهار!

خورش بادنجان

برنج دودی

اندکی شراب...

پی نوشت:

1- روز ها روشند

2- شب ها پر ستاره

المپیک 2008

afra-sharghi — Sat, 09 Aug 2008 11:49:18 GMT

زرد و نارنجی و سفید

پرچم کدامین کشور است؟

کدامین لباس

کدامین لبخند

کدامین حرف

تو را می برد به همیشه صلح

به همیشه آشتی

به همیشه آرامش؟

کدامین اشاره؟؟؟

دیر نوشت:

از سخنان قصار کاسنی به هنگام دیدن المپیک ۲۰۰۸:

فک کن زلزله بیاد! همه ی رییس جمهور های دنیا می میرن به جز احمدی نژاد!!!

این نیز بگذرد!

afra-sharghi — Sat, 02 Aug 2008 09:05:18 GMT

از دیدن هرچه زیبایی ست

از شنیدن هر چه حرف دل

از دوستت دارم های مکرر

و از هر چه دروغ است

بار ها و بار ها لذت برده ام

باور کرده ام

دل بسته ام

و به هر چه خود خواهی ست

نام عشق نهاده ام

و به تعداد موهای سرم

که زیاد هم هست

پشیمان شده ام

اما

دیگر

گوشم نمی شنود

دلم هم پریشان نیست

فراز ونشیب را هم

در کنار هم

دوست می دارم

فریاد هم نمی کشم

دست و پا هم نمی زنم

چون خوب می دانم

این نیز

بگذرد...

پی نوشت:

انگار بارقه هایی از عقل بالاخره در من دیده می شود

این خط/ این نشون&

afra-sharghi — Sat, 26 Jul 2008 05:55:18 GMT

بگویمت جناب دوست!

تنها نمی مانی

اگر من نباشم

آب هم از آب تکان نمی خورد

رسم زندگی این است

همیشه امیدی هست

روزنه ای

و همیشه اذهانی

که به تو می اندیشند

که دوستت دارند

که با تو می مانند

اما دیگر به سختی بتوانی

آرامشت را

جاه طلبی هایت

بی پناهی هایت

ویک دنیا مهربانی را

در آغوشی به داغی آغوش من

تجربه کنی...

پی نوشت:

۱- کی شعر تر انگیزد خاطر که حزین باشد

۲- برای دیدن استعدادهای درخشان در تنها یک آدمیزاد و شاد شدن، به این وبلاگ سر بزنید:

دوست من!

۳- دوستی نیز گلی ست، مثل نیلوفر و ناز، ساقه ی ترد لطیفی دارد. بیگمان سنگ دل است آن که روا می دارد، جان این ساقه ی نازک را، دانسته بیازارد...

۴-وبلاگم یک ساله شد.نعنای عزیزم یاد آور شد.

سمفونی وحشت!

afra-sharghi — Thu, 24 Jul 2008 18:29:02 GMT

زنگ در خانه ی همسایه. دقایقی بعد، چرخیدن کلید در قفل. صدای پای شتابزده ای در راهرو. صدای زنگ. صدای مرد که پنجره را باز می کند و فریاد می کشد بر سر زن. و صدای زن. که در میان صدای بلند موسیقی ماشین به سختی شنیده می شود. که فریاد می کشد کلیدم را جا گذاشته ام. و صدای موسیقی که قطع می شود. و صدای دخترک کوچک که می گوید: مامان! چرا بابا سر تو داد کشید؟ و کیسه های سیب زمینی و پیاز و میوه که زن به تنهایی از پله ها بالا می برد. و دوباره صدای مرد که فریاد می کشد و فریاد می کشد و فریاد می کشد. و دقایقی بعد بوی پهن و کثافت عفریته ی کوچکی که به آرامی از لای نرده های در کوچه به بیرون می خزد. وصدای ویز ویز مگس ها و صدای گریه ی دخترک و جیغ زن و کوبیدن در و رفتن مرد...

Dont worry. Be happy

afra-sharghi — Wed, 23 Jul 2008 04:52:18 GMT

عکس: درکه. رستوران اسپیو. سمت چپ دست سایه

روز ها از پس هم می گذرند...

نه

دیگر گذر زمان هم ...

نه زندانیم که چشم به راه روز آزادی باشم

نه مسافری در راه است

نه معشوقم رهایم کرده

و نه می خواهد برود

نه دیگر مهم است کسی بیاید

نه حسرت گذشته را می خورم

نه چشم به راه آینده ام

من

هم اکنون

عاشقم

پی نوشت:

یک: همیشه عاشق باش

دو : از هیچ چیز نترس

سه: منتظر خبری خوش باش

یک و دو وسه: من هم رهایش نمی کنم

سایه

afra-sharghi — Fri, 18 Jul 2008 04:37:18 GMT

من و دخترم سایه همیشه با هم حرف می زنیم. گاهی میان سوال ی متعددش حرف هایی می زند که مثل یک شکارچی تصمیم گرفته ام ثبت شان کنم...

دیروز فیلم پیانیست را می دیدم و او اتاقش را مرتب می کرد، با عروسک هایش بازی می کرد و گاهی هم می آمد و کنار من می نشست، میوه ای می خورد و نگاهی به فیلم می کرد و همان پنج دقیقه را که می دید هفت تا سوال می کرد و دوباره می رفت وبه کارهایش می رسید. درست لحظات آخر فیلم که آدرین برادی انگشتان کشیده اش را به روی کلاویه های پیانو می کشید ناگهان به من گفت:

خیلی خوش حالم که زن هستم!

نگاهی به اش کردم و گفتم: چطور؟ نمی فهمیدم منظورش چیست . وفکر کردم چقدر خوب که می خواهد همان باشد که هست.

گفت: زن یا دختر بچه یا خانوم بودن فرقی نمی کند. هر چه هست بهتر از مرد بودن است! گفتم: منظورت این است که مرد ها را دوست نداری؟

گفت: نه. دوستشان دارم. پدرم یک مرد است!

گفتم: پس چرا زن بودن به نظرت بهتر است؟

گفت: زن ها خوش اخلاق ترند. مهربان ترند. خیلی کار ها را بهتر از مردها انجام می دهند.عزیز مامانشون هستند...

و باورتان می شود که من این دیالوگ مهم را ادامه ندادم چون حواسم به حس آخر فیلم بود؟؟؟

ما ایرانیان

afra-sharghi — Tue, 15 Jul 2008 06:54:18 GMT

متن زیر نوشته ی بنده خدایی ست که نمی دانم کیست.اما از طریق پست الکترونیک به دست من رسید. نمی دانم قدیمی ست یا جدید، خوانده اید یا نخوانده اید، اما خواندنش برایم جالب بود و در عین حال غم انگیز

ما ایرانیان

دو صفحه نوشته ی ساده به کتاب "خلقیات ما ایرانیان" به قلم روانشاد محمد علی جمال زاده اضافه کنید

مهمونی می دیم اونهایی که دوست داریم و نداریم رو دعوت می کنیم. یواشکی به لباسای اونهایی که دوست نداریم می خندیم. بعد که رفتند با دوستهای خودمونیمون می شینیم به حرفهاشون می خندیم! توی مهمونی واسه همدیگه جوک ترکی می گیم! جوک لری می گیم! اصفهانی ها رو مسخره می کنیم. می گیم کاشونی ها ترسواند! رشتی ها بی غیرتند! کردها خرمتعصب هستند! آبادانی ها لاف می زنند!

پایین شهریها رو آدم حساب نمی کنیم! مرز بین پایین شهر و بالای شهر رو هم خودمون تعیین می کنیم! اونها که از قلهک پایینتر رو قبول ندارند شیک ترند! شهرستانی ها هم بهتره برند جلو بوق بزنند! وقتی یکی از فامیلهامون شهرستان زندگی می کنه و ما یهویی از دهنمون می پره فوری توضیح می دیم که طرف بخاطر شغلش که مدیر فلان کارخونه است اونجا زندگی می کنه!

بشقاب و لیوانهای فرانسوی می خریم! لوسترهای ساخت چین می خریم! شکلات آیدین هدیه نمی بریم چون ایرانیه کلاسش پایینه!

موقعی که اتوبوس میاد حمله می کنیم! اگه اوضاع بحرانی بشه با آرنجمون می زنیم به کناریها راه رو باز می کنیم! آخه خسته هستیم باید زودتر بریم خونه! وقتی کسی نباشه هم همین که می شینیم با ماژیک پشت صندلی ها یادگاری می نویسیم که دفعه دیگه که سوار شدیم به دوستامون هنرمون رو نشون بدیم!

شب چهارشنبه سوری ترقه پرت می کنیم پشت پای زن همسایه که وقتی پرید بخندیم! وقتی تیم فوتبال مورد علاقه امون توی مسابقه می بازه شیشه اتوبوس واحد رو می شکنیم! سیزده بدر گند می زنیم به طبیعت! یعنی همیشه اینکارو می کنیم نه فقط سیزده بدرها!

فحش خواهر و مادر می دیم! به همدیگه! به دين و مذهب! و عربها و غيره! اما تا يه مشكلي پيش مياد ميگيم يا فلان امام!! و در لوس آنجلس هم بيشتر سفره حضرت عباس باز ميکنيم تا توی تهران.

ما همه مادرزادی سیاستمدار به دنیا اومدیم اما استراتژی تک تکمون با همدیگه و با تمام دنیا متفاوته برای همین در هیچ موردی باهم توافق نداریم و بازهم به هم فحش می دیم! سه تا که ميشيم پنج نظر متفاوت داريم و هممون خيال ميکنيم حق داريم.

ما به اجدادمون خیلی احترام می ذاریم! مخصوصاً داریوش و اینها! وقتی سر قبرشون میریم حتماً یه یادگاری هم با هرچی که دستمون باشه روی در و دیواراش می کنیم!

ما امام زاده می سازیم! بعد پول می ندازیم و از امام زاده می خوایم که مشکلاتمون رو حل کنه!

ما روز عاشورا تاسوعا نذری می دیم! اما برای اینکه زعفرون گرونه روی پلو گلرنگ می ریزیم!

ما احتمالاً غیر از رامسر و کلاردشت جای دیگه ای از ایران رو ندیدیم اما حتماً دوبی رفتیم و فروشگاه عرض الهدایا رو دیدیم! بی برو برگرد هم یه عکسی توی صحرا روی شنها گرفتیم که به همسایه ها نشون بدیم!

ما رانندگیمون حرف نداره! رانندگی بدون فحش و فضیحت برامون معنی نداره! چراغ راهنمایی عابرپیاده، موتورسوار های آدمخور ..... فقط یک کلمه از هر مورد کافیه !

ماها سینما نمی ریم و عوضش عشق می کنیم قبل از اینکه فیلم روی پرده سینما بره ما سی دیشو ببریم خونه!

ما - مخصوصاً لوس آنجلسی هامون- وقتی کانال تلویزیونی درست می کنیم یا هیمنطوری آب دوغ خیاری میارندمون توی یه برنامه ای مجری بشیم یا گزارش بدیم یا خدای نکرده به عنوان کارشناس حرف بزنیم از هر سه تا کلمه ای که می گیم چهار تاش انگلیسیه اونهم با هزار تا عشوه و ناز و غمزه شتری و صد البته تلفظ صد درصد غلط !

ماها عاشق رقص عربی هستیم! هرچی هم سنمون میره بالاتر علاقه امون به این رقص که تا ابد یادش نمیگیریم هی بیشتر و بیشتر میشه و اصرار می کنیم که باید توی همه مهمونی ها هنرمون رو نشون بدیم!البته دوستان خیلی اصرار می کنندا وگرنه ماها همه خجالتی هستیم و رقصمون نمیاد.

به آذری ها متلک ميگيم، اونارو مسخره ميکنيم و براشون جوک ميسازيم ولی بهترين و مفيدترين دوستامون آذری هستن!

اما سه چیز برای ما خیلی مهمه:

یک: ما هیچ وقت اجازه نخواهیم داد که روی هیچ نقشه ای خلیج فارس به خلیج عربی تبدیل بشه!

دو: حواسمون هست که هرجا اسمی از فیلم کارتونی سیصد برده شد اعتراض کنیم نامه بنویسیم طوماراینترنتی امضا کنیم که چرا قیافه ما ایرانیها رو اینقدر وحشتناک کشیدند! آخه ما ایرانیها اونقدرا هم وحشتناک نیستیم!

سه: دولت کشورمون بايد مثل دولت سوئد و نروژ باشه. دموکرات / عشقی / مهربان. با يک شرط:

ما همون 'آدم' هايی که در بالا گفتيم بمونيم!!!

والس ادبی (لادن نیکنام)

چگونه باور کنم؟

afra-sharghi — Fri, 04 Jul 2008 21:20:18 GMT

در اندیشه ی آمدنت

ماندنت

و با تو ماندنم...

چگونه باور کنم

که عشق

یعنی نرسیدن

که لیلی اگر با مجنون می ماند

و شیرین با فرهاد

وژولیت با رمئو

عشق می مرد...

...

afra-sharghi — Tue, 01 Jul 2008 04:39:18 GMT

غمگین که می شود افرا

دیگر اینجا نیست...

می پوسد

کپک می زند

چای روی میز صبحانه

تلخ می شود

سیم های موازی

آن بالا ها

میان مه و دود

چرخ می زنم

پر می زنم

دور می شوم

پوست پیاز

حرکت برگ های سپیدار

هیچ گاه

هرگز

برای افرا

زیبا نبوده است