به آسمان نگاه کن

به زمین

به شقایقی در دشت

به نازکی پوست پیاز

به لبخند نشسته بر لب های آدم ها

به شب های پر ستاره ی تابستان

به حرکت خوش برگ ها

به بوی خوش نان سنگک و ریحان

به خنده ی کودکی در پارک

به انفجارنوجوانی در پیاده  رو

به سرخی نقره فام موهای پیر زنی در باد...

زندگی زیبا نیست؟

پی نوشت:

متهم نشوم به بی دردی! سیاهی هست. سپیدی هست. من ساده نگاه می کنم.